Dag 10 Almora en Nainital

FullSizeRender 2

mike net doen of er niks gebeurt was maar ging heerlijk onderuit, kan gebeuren

FullSizeRender 5

buigen en buigen en rijden maar weer

FullSizeRender 7

banden plakken gebeurde iedere dag

FullSizeRender 3 FullSizeRender 4 FullSizeRender 6 FullSizeRender 8 FullSizeRender 9 FullSizeRenderDag 10 zat 23 jan  6 uur. Richting de provincie Uttarakhand en Utter Praddesh

Gisteravond van onze elfde man Eric van Haren gehoord die achter moest blijven voor andere verplichtingen , dat we over 10.000€ hen zijn . Dus dat is lekker voor hun die uitverkoren zijn om er van mee te profiteren!!!!

Rustdag over en verder. Tot waar is een verrassing omdat we de toegangs wegen naar Delhi passeren en de tata’s ruim aanwezig zullen zijn.

Word wakker in een warme kamer op een zachte matras, wat een weelde!

Gister in het tijgerpark kregen we thee van een plaatselijke thee brouwer. Die maakte dat klaar van ijskoud rivier water op zijn teen slippers. Wij waren allemaal ijskoud geworden geworden in die open truck en verbazende ons over zijn blijkbaar keiharde gestel die nergens last van had. Die mensen worden boven op die berg nu wakker op een plank in de mist bij een temperatuur van onder nul. Ik had nog wat zeepjes en shampoo over maar mocht die niet geven aan die mannen want dat is een belediging. Kan me niet voorstellen dat je blij wakker word hier.

Verder was het optijd naar bed want iedereen had nog slappe benen van de vergadering van gister.

 

We rijden weg uit het Jim Corbet park richting Rajagstan. Mike wilde een nog een stukje bovenlangs het park rijden maar we belanden er midden in. Het zand zit nog tussen mijn kiezen. Zelf hapte hij ook wat zand maar met wat water was dat zo weer weg. Eenmaal  uit het park is het over met circuit rijden alla Laguna seca  en belanden we midden in de hectiek van het chaos verkeer van India. Het is hier wel erger dan in de rest van India, wat een drukte!

En het is armer dan arm, de allerarmste slapen in een soort wigwam van dood loof van het suikerriet in de berm terwijl het verkeer er vlak langs raast.. Het enige wat ze hebben is gedroogde koeienvlaaien voor op te koken. En de iets beter bedeelde wonen daar achter in de zwaarst verpauper slums die je kan verzinnen. Het is ook zo enorm vervuilt als er mensen zijn. Tussen de rijstvelden staat enorm veel rietsuiker en die word geraffineerd in grote fabrieken die enorme  zware rook uitbraken. Het hek is zo hoog dat je er niet overheen kan kijken en ik wil het ook niet zien denk.  Of er staan enorme steenfabrieken met het zelfde verhaal.

Tussen door zagen we een kraanvogel echtpaar vliegen. De meest elegante vogel die er is die als hij vliegt lijkt het of hij danst. Ze vlogen stoïcijns door keken naar beneden en zagen langs de weg mensen op de grond zittend kaarten. Of een moeder haar baby een luier verschonen en de vuile luier achteloos weggooien. Of een rouwende groep mensen zuilen met een dode richting rivier tussen al het toeterende en jakkerende verkeer. Ze vlogen nog een stukje verder in de hoop op beter.

We rijden op de toevoerweg naar Delhi en het is superdruk; wennen vergeleken met de Himalaya staat. Hier rijden de tata’s weer en die zijn de baas. Als er een tata een andere tata wil inhalen omdat hij te langzaam gaat doet hij dat. Dus wij kunnen kiezen; of als een vlieg verpletterd worden tegen de gril of het bos in.

De wet van de tata’s.

Deze vrachtauto’s kunnen hun vracht zo hoog maken als ze willen want er zijn geen viaducten. Dus een truck kan zo maar 6m hoog zijn. Als hij dan in de kant rijd kiept hij om en gaat de driver hopeloos op zijn hurken bij zitten wachten op hulp.

De bevolking is in de meerderheid moslim en steken enorm af tegen de hindoe dames. De moslima dragen zwarte boerka’s en de Hindoe dames zijn prachtig in hun fel gekleurd gewaden. De Iman blèrt nu iets onduidelijks over de stad en maakt alles nog chaotisch. Maar alles leeft hier naast elkaar zonder paniek. Hoewel ,gister waarschuwde Anouk me dat er weer een taliban of andere debielen een schoolkasje uitgemoord hadden bij Amritsar en was mijn hoop op de gouden tempel te zien vervlogen

Ik merk aan mezelf dat ik me veel meer als vroeger besef hoe gevaarlijk het is hier. De vorige keren ging ik er gewoon vanuit dat alles goed ging. Maar het is gewoon serieus uitkijken hier, een foutje is niet gewenst! Maar Ieren rijd met die zelfde instelling en doet wat hij moet doen. Dat is afstand houden en rekening houden met het feit dat je de kleinste in de rang ben en nooit voorrang heb.

In de steden is het enorm druk en hebben we 3 walkietalkies; Mike een op kop, Robin  in het midden en Ruud aan het einde. Dit werkt enorm goed en hoeft de rest alleen maar een Walkie-talkie drager in de gaten te houden en kan hij niets anders doen dan veilig rijden

Nu zijn we in een oord ik weet de naam niet met geen warm water. Vier kamers verder  mocht ik bij Marcel douchen en kreeg ik het weer een beetje warm.

Heb last van de indiaanse pleuris en ben niet de enige, maar morgen is het over uiteraard

 

case

You may also like...

1 Response

  1. Joke schreef:

    Adelaars, kraanvogels , vrieskou , armoede , Himalaya ,zoet bier,geen wc papier,
    Jullie maken veel mee, indrukwekkend, we blijven volgen en reizen zo een beetje mee,

    Take care!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *