DAG 5 Marokko maart 2017

Schermafbeelding 2017-03-28 om 09.37.30En fris begonnen we weer op de vijde dag

Dag 5 Ma 27 maart 2017 16 .00 uur Midelt. Mijn vader was jarig en onze rustdag…

Omdat we hier toch in de buurt waren hadden de voor de fanaten evengoed een toertje geregeld en dat was het Cirque de Jaffer.
Iedereen ging mee natuurlijk ook Ton die weer zijn praatjes terug had. Was niet zoveel andere keuze want om hier in de Efteling te blijven met een arctisch gekoeld zwembad temidden van een zwerm Hollandse campers zat er weinig anders op. De Hollanders zijn net als ons alleen anders, zeuren over de motors, de parkeerplaats en haspels?

We mochten uitslapen van het kader tot 8 uur en om 9 uur reden we weer. Eerst geld wisselen en zo goedwillend als we zijn een rolstoel maroc de bank in getild en we vervolgde onze weg weer. Alleen vergaten we hoe hij er weer uit moest, we reden er net langs en hij was er niet meer, prima gegaan.
Dus op weg naar Cirque de jaffer. Je bereikt het via de piste de ja er, volgens de statistieken is het bijna onmogelijk dat je dit zonder kleerscheuren overwin zo gevaarlijk is het. Ik doe er een you-tube link bij straks. Het is een van de 10 meest gevaarlijke wegen van de wereld en als je over de rand heen kijk raak je gedesori- enteerd en duizelt het zo hoog en tegelijk diep de afgronden zijn. We rijden veel en stoppen weinig dus!

Schermafbeelding 2017-03-28 om 09.37.38Onderweg liepen we tegen een vlooien markt en hebben we ons vol gekocht met tupperware…

De weg is in erbarmelijke staat, als je al van een weg kan spreken en boven je kijken de besneeuwde toppen van de hoge atlas op je neer. Je wordt klein en sprakeloos. We rijden voorzichtig en langzaam hoger en ho- ger tot weer in de sneeuw komen. Weer geen jas te veel mee! We rijden maar 80km door de bergen en doen er 6 uur over. Barre rijdt lek maar we hebben een mini compressor bij ons zodat we de band niet zelf hoeven op te blazen. Hulde voor onze Ton die dit zeer handige kleinood hee aangescha en barre bleef rijden tot we bij een garage kwamen om hem te laten plakken, geen zin om het zelf te doen. Het is een uitdaging voor mens en machine omdat wij zeiknat boven komen en onze honda’s de ene klap na de andere te verwerken krijgen.

Het cirque de jaffer is vernoemd naar een heilige moslim die hier woonde en begraven is.
Na piste belanden we in het Cirque de Ja ar wat gewoon een uitgesleten canyon is. ( hier lopen eigenlijk de wandelaars en Zweveraars ,die we niet tegen kwamen) .Boven ons zweven de arenden en onderin zweten wij. De loodrecht omhooggaande wanden versmallen en versmallen en na uren zwoegen loopt de canyon gewoon dood? Toen begon de martelgang van de motoren omdraiien. Je moet je voorstellen dat je lettelijk vastrijd en dan begint het gescheur. Geen vlak asfalt maar rivierbeding met alle ongemakken van dien. Na een halfuurtje zijn we eruit gezwoegd en vinden we de uitgang plotseling omdat rudi het licht zag boven in. Nergens een bord of kleine aanwijzing om je een richting heen te sturen. Het enige wat we kunnen doen is kijken en turen naar een opening waar je wel tussen past en het enige wat je weet is dat we omhoog moeten. Mazzel dat er een schaapshoeder op ons pad kruist en weer een richting krijgen.

Schermafbeelding 2017-03-28 om 09.37.46De barmhartige sameritaan bestaat en hij komt uit akersloot !

Ik krijg de tijd om zijn kits te fotograferen en dat lukt prima alleen heel jammer dat er een bedelcultuur
is ontstaan. We geven geld en krijgen op ons ikker van aziz dat we dat niet moeten doen omdat die kits verpest worden. Wat hee hij gelijk natuurlijk, maar het is hartverscheurend om door te rijden en ebenezer crouds uit te hangen. Onze stengel strooit weelderig met geld en beloo Aziz het nooit meer te doen. Met een opgelucht gevoel van barmhartigheid rijden we verder.

Barre zijn band maar weer eens opgepompt en ditmaal kwam het wel lekker uit om even stil te staan. Uiteindelijk komen we op een plateau uit met vreemde harde graspollen en Euphorbia soorten en weer de prachtig gevormde cipressen tegen een strak hardblauwe lucht gevuld met witte windveren. Het lijkt op je aan de xtz ben zo fascinerend allemaal. Alleen moet ik blijven concentreren want we rijden gewoon een eind weg zonder wegverharding of iets wat erop lijkt. Om 14 uur belanden we weer in de bewoonde wereld bij het plaatsje Maison Forestière de Mitkane. De bandenplakker doet zijn werk en wij worden verblijd met cola, chips en zoute soep. De laatste 50km gaan over asfalt en ik was het zat voor vandaag. Morgen weer verder weg uit de Efeling

Schermafbeelding 2017-03-28 om 09.37.53Geen lekke band is meer veilig voor tonnie zijn mobile compressor.

Schermafbeelding 2017-03-28 om 09.38.00Zelfs de invalide was niet meer veilig.

Schermafbeelding 2017-03-28 om 09.38.10Overzicht bij de strart van het circuit de jaffar

Schermafbeelding 2017-03-28 om 09.38.16Was weer eens wat

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *