Dag 4 de grote oversteek

12510441_1690260954590940_1722537117316530803_n

de grens tussen nepal en india was een chaos van meer dan 1500 wachtende trucks etc.

Zon 17 jan 5 uur lumbini

Het was weer een kort nachtje dus.

Gister kwamen we aan om 0.30 en onze steun en toeverlaten hadden zich vollaten lopen met alcohol wat tot ver buiten Lumbini hoorbaar was.

De emoties liepen hoog toen de groep weer compleet was. Moet er ook niet aan denken hoe dat verder moet over 14 dgn…

Lumbini is de geboorte plaats van Boedha iets van 800b.c.

Wat gebeurt er nu- de groep komt aan en gaat zonder slag of stoot een bezoek brengen aan het heiligdom. Hier komen mensen uit de hele wereld naartoe dus dat kan ik begrijpen . Alleen ben ik er een keer niet bij en besluiten ze met zijn alle om er heen te gaan. Meestal ben ikzelf degen die iets cultureels wil bezoeken en de mannen zijn met geen voorhamer die richting heen te bewegen …en nu uit vrije wil?? Dat ze verbaasd waren over de slappe inhoud van de vorige keer begrijp ik , je reflecteer nu een maal je gevoel van het moment. En dat moment was wazig en chaotisch en uitzichtloos.

Maar nogmaals het was heerlijk om elkaar weer bij elkaar te zien en dat iedereen weer blij was met elkaar. Zelfs waren de mannen ontsteld over dat er geen gids was om te vertellen wat ze zagen, toch heerlijk als je gemist word.

 

Kortom we lopen het hotel in na een uur zoeken in de mist en 1000 x gebelt te hebben ,maar niemand die seriues reageerde.

Toen we aan kwamen had het ik het idee dat we in een soort van asylum centrum voor dronkaarts kwamen en begrepen we waarom het contact maken wat stroef ging.

Het hotel was weer uit uisterste zorg geselecteerd . We zaten in een soort mauseleum van marmer vlaktes met enorme zalen vol met leege gedekte tafels en in de uiterste hoek een doodsbange manuel die moest zorgen voor bier.

Hij was blij om ook eens nugtere hollanders te zien denk ik zo maar.Toen ik belde of sms te kreeg te horen dat k 112 moest bellen .Zelfs toen mike ruud bedreigde en dat hij met zijn dikke reed van zijn stoel moest afkomen  werd er ook niet gereagert.

Morgenochten 6 uur om de motoren te zoeken.

 

6.30 nog steeds geen stroom, wat een rampen land. Frits die naast me ligt en het nooit zo op de ochtenden heeft draait zich zelf vergenooegend om.

Ik ook maar want waar moet ik heen in godsnaam? Niemand na vannacht neemt het voortouw, geen herrie op de gang of gebeuk op de deuren dus ik draai me nog een keer om. Na 3dgn niet gedoucht zal ik toch aan moeten geloven,maar douchen met koud water in een kamer waar het rond het vriespunt is ….

Ik was klaar voor maar geen stroom.

Vannacht toen we gingen slapen deed fritsie een poging wat uitteleggen over opstaan en zo, gooide met zijn tas en bedreigde mezelfs toen ik vriendelijk verzocht zich om te draaien om zijn bomenzaag verhaal te smoren. Nu is dat geheel over en is frits frits weer. Wat drank met de mens kan aan doen haha

 

 

13 uur

Nu zijn we door de grens  saunauli en rijden langs en dubbele rij trucks aan bijde kanten voor 20-30km lang. Het is echt ongeloofelijk om deze slijtage slag live mee temaken; welkom to india zegt mike!

De grens overgang ging eigenlijk redelijk snel.We charterden een paar rikja’s die de bagage over reden gelukkig. Toen we er waren moesten we weer terug om een stempel te halen en weer terug. Denk je in dat het india is met zijn herrie zijn stank, en het  ogenblik dat je ieder moment plat gereden kan worden. Zelfs de baars met menselijke karkassen passeren ons. Stereo installatie’s met meer volume als een live gig van de stones. En als toetje het afrekenen met de fiets  riksja wat uiteraard weer uitloopt op een discussie. De grenspost van india was klein volgestapeld hok met debielle doorschuf indiers die uiteindelijk onze paspoorts voorzien van stempels nadat de slager plechtig belooft had geen dieren te vermoorden in india.

We charteren jeeps die ons naar de motoren brengen maar die opgehouden worden door de pijpzeikende rikja rijders die mike beschuldigen van tekort betalen. Dus we wachten en wachten tot mike het zat word rent de jeep uit vraagt vriendelijk doch duidelijk wie de chauffeur is en beveeld hem gestaag de auto in;rijden  !! Halverwege komen we erachter dat degene die gedwongen chauffer werd helemaal geen driver was en wat onrustig word ..Blijkt dat de brandstofmeter niet werkt of gewoon op leeg staat.. We besluiten om door terijden

Nu zit we achterin opgevouwen in een mahindra truck met de  bagage op mijn schoot de laatste 6o km af te leggen. De weg naar india blijft dubbel gevult met stilstaande trucks die al allemaal naar nepal moeten. Wij rijden als enige van de grens af, iets heel onwerkeljks.

Het reizen door india blijft verbazen en op een moment staat alles aan bijde kanten stil. Na rijp beraad besluiten we om  achteruit terug te rijden een via een paralelweg de weg te vervolgen.Uiiteindelijk kunnen we keren en ploegd onze geoefeende driver de miahindra in een tata. Geen probleem was niet de eerste deuk. De paralel weg van over ezelpaden met kuilen van een meter diep.Nog steeds geen koffers verlore een wonder.

 

Maar eind goed al goed ;we vinden onze motoren en na een paar uur papierwerk, betalen en de motoren voorzien van navigatie rijden we eindelijk weg.

Onze volg auto is het zelfde maar de mecanic en chauffeur zijn nieuw. Geen probleem want ze zijn hulpvaarder en kundig en weten de weg in india,ook niet onbelangrijk komen we later achter.

Dit gedeelte van india is straatarm dat is duidelijk,er is hooftzakelijk landbouw in alle soorten. Volgens ruud is het een oude teringzooi en volgens iedereen is het dat ook. De motoren zijn een stuk beter dan de vorige die nog meegekomen waren in de 60tiger jaren uit engeland. Het rijden hier  is niemand verleerd na 2jaar weg geweest te zijn. Iedereen weet van de chaos en het gevaar en rijd daar ook naar.Om 14 uur reden we weg richting  Lucknow. Maar daar kwamen we nooit aan.

We raken verdwaalt en gedwongen door de invallende duister konden precies voor donker een hotel vinden.

Hotel is een groot woord want het is een regelrechte ramp. De wanden hebben alle neon kleuren blauw,rose enz  die je verzinnen kan.Geen warm water, geen wifi en een twee persoonsbed met dekens waar de lucht van de vorige nog inhangt. Ik probeer me niet voor testellen hoe zoiets eruit zag want dan ga je buiten slapen en daar vriest het nu.

Maar het mooiste is het toilet;dat is er niet…Friso noemd het een wc opafstand; een gat.

Gezien de ambiance zal het wel niet laat worden, alhoewel het gister niet veel beter was

.

You may also like...

2 Responses

  1. Wilna Bakker schreef:

    Een heel beeldend verslag, de vluchtelingen route is er niks bij. Ik mis de reisroute. Kijk uit, doen jullie wel, maar toch.
    Goede reis en groeten aan iedereen. Kijk uit naar het volgende deel van de soap. xxx

  2. Joke schreef:

    Bar en boos, wij hebben hier geen benul wat er daar gaande is,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *